سلطان‌بانو

Sunday, April 11, 2004

● هنوز نتونسته‌ام مرز بين مدرنيسم و پست مدرنيسم رو بخوبي درك كنم. دو سال پيش كه موزه هنرهاي معاصر همايش بين‌المللي يك هفته‌اي پست مدرنيسم و هنر معاصر رو برگزار كرد، كلي عكس و اسلايد و سخنراني پخش كردند در مورد هنر پست مدرن. انتزاعي بودن آثار و آميخته بودنشون با طبيعت، بنظرم برجسته‌ترين ويژگي اونها بود. بيشترشون در قالب هنر Conceptual ارائه شده بود.
بد نيست توي پرانتز بگم كه Conceptual Art كه در ايران به هنر مفهومي ترجمه شده، هنريه كه هنرمند، براي ارائه اثر هنري، خودشو به چهارچوب قاب يا تابلو محدود نمي كنه بلكه فضايي رو طراحي مي كنه كه مخاطب با ورود به اون فضا، تحت تاًثير حسي كه هنرمند مي خواسته القا كنه قرار مي گيره. جنس و قيمت اجزاي يك اثر هنري Conceptual اصلاً اهميتي نداره. مهم اينه كه روي بيننده تاثيري كه مد نظر هنرمند بوده رو بذاره. ديدن آثار هنري Conceptual معمولاً خيلي هيجان انگيزه.

بعضي‌ از سخنرانهاي اون همايش مي‌گفتند كه پست مدرنيسم به نوعي نشاندهنده سرخوردگي بشر از مدرنيسم و بازگشت به سنتهاست. يكي شون مي‌گفت پست مدرنيسم مثل رسيدن به يك پرتگاه و خالي شدن زير پاست.
براي ما كه در ايران دوره مدرن رو هم به معني واقعي‌اش تجربه نكرده‌ايم شايد درك دوره پست مدرن آسون نباشه. يادم مياد در آخرين سخنراني آخرين روز اون همايش وقتي يكي از شركت كنندگان سوال كرد كه بالاخره پست مدرنيسم مي‌خواد به چه سمتي بره كه مدرنيسم نرفته؟ پرفسور ولفرام هوگربه -رئيس انجمن فلسفه آلمان- ميگه We don't know yet.
چهارشنبه اين هفته بابك احمدي توي دانشگاه شريف در مورد مدرنيته صحبت مي‌كنه. شايد برم يه سري بزنم. شايد بشه چيزهايي هم در مورد پست مدرنيته ازش پرسيد. اگه رفتم و چيزي دستگيرم شد، اينجا درموردش مي‌نويسم.

دل خوش سيري چند؟!


|  ||  9:51 AM

 

This page is powered by Blogger. Isn't yours?